Królowa Małgorzata I (1353–1412) okazała się być doskonałym politykiem, bez skrupułów realizującym swoje cele. Obietnice wobec szwedzkiego możnowładztwa okazały się bezwartościowe. Celem królowej było wzmocnienie własnej władzy królewskiej, co udało się jej zrealizować. Władzę zamierzała przekazać adoptowanemu przez siebie w 1389 r. Erykowi, synowi księcia słupskiego Warcisława VII. Dla urodzonego w 1382 r. Eryka (na chrzcie otrzymał imię Bogusław; zmiana imienia nastąpiła oficjalnie najpóźniej w 1389 r.) Małgorzata była babką cioteczną. Królowa sprawowała w okresie jego małoletności władzę regencyjną, faktycznie jednak rządziła do swej śmierci w 1412 r.
Koronacja Eryka Pomorskiego na zjeździe w Kalmarze w 1397 r. nie oznaczała przejęcia przez niego faktycznej władzy w jego trzech królestwach – Norwegii, Danii i Szwecji. Był on uważany za niepełnoletniego aż do 1401 r., kiedy odbył zwyczajowy objazd prowincji szwedzkich (eriksgata). Faktyczną władczynią pozostawała jednak do swej śmierci w 1412 r. królowa Małgorzata.
Głównym wyzwaniem dla Małgorzaty pozostawała rozprawa z nadal silnym stronnictwem meklemburskim. W chwili zawarcia traktatu na zamku Lindholmen (1395) w rękach Meklemburczyków pozostawało miasto Visby. Reszta Gotlandii znajdowała się pod kontrolą wojsk Małgorzaty dowodzonych przez Svena Sture. Sztokholm, stanowiący zabezpieczenie pożyczki dla Albrechta Meklemburskiego, znajdował się w rękach Hanzy. Nie było pewne, czy Albrecht wypłaci całą uzgodnioną sumę
Wybrana literatura
- Andersson Ingvar, Dzieje Szwecji (Warszawa: PIW 1967).
- Boken om Sveriges historia (Stockholm: Forum 1999).
Kategorie:Artykuły, Historia Szwecji
zbigur.org 
Dodaj komentarz